Van Ik naar Wij

Diep in hun hart zijn mensen niet meer te porren voor oppervlakkige zaken. O ja, het is soms heerlijk om na een werkdag weg te zinken in een luie stoel en televisiebeelden op je af te laten komen. We hebben veertig netten en er zal allicht wel iets bijzitten waar je even door geraakt of verstrooid wordt.
Diep in ons hart willen wij geen zap-cultuur, willen wij ons niet focussen op steeds nieuwe impulsen, die voor een overmaat aan vaak nutteloze informatie zorgen en tegelijkertijd voorkomen dat wij ergens helemaal met hart en ziel induiken.
Daarom zoeken mensen naar verdieping in spirituele en lichamelijke cursussen, die het ego sterken en dat ego een gevoel geven dat er een verbinding wordt aangegaan met lagen van het (onder)bewustzijn die je niet aanboort als je naar het beeldscherm tuurt.
Natuurlijk mag je aan je ego werken: een voetballer zal gelukkig zijn als hij goed gespeeld heeft en een werknemer in de bouw is gelukkig als hij een prachtige gevel gemetseld heeft.
Maar heb ook eens de moed om je aan dat ego te ontworstelen. Diezelfde voetballer heeft zo goed kunnen spelen omdat het team hem in staat stelde te scoren. En dezelfde bouwvakker heeft die fraaie muur kunnen metselen omdat zijn collegaís de fundering gelegd hebben en de kozijnen gesteld hebben. Je hebt pas gewonnen als je het kunt delen...
Gepaste trots op de eigen prestatie wordt niemand misgund maar durf onder ogen te zien dat het geleverde karwei dankzij de samenleving tot stand kon komen en tegelijkertijd ook weer bijdraagt aan die samenleving.

In discussies die door clienten, cursusdeelnemers en initiatiefnemers van De Praktijk zijn gevoerd, komt steeds vaker naar voren dat we de komende jaren in een snel tempo van het Ik- naar het Wij-gevoel zullen gaan.
Dat Wij-gevoel is veelomvattend. Veel meer dan alleen Jij en Ik samen. Om het een beetje aanschouwelijk te maken: het Wij-gevoel gaat onder meer over:

Ik en de ander -
Ik en de natuur -
Ik en fraaie verschijnselen -
Ik en onze kwaliteit -
Kortom: Ik en de samenleving.

Hoe kun je dat Wij-gevoel nou vertolken naar de alledaagse werkelijkheid?
Alles wat ik doe, wordt weerspiegeld in de samenleving. In de komende tijd worden meer mensen zich sneller bewust dat zij zich aan het ontwikkelen zijn.
Zo zal de jonge arts, die een oude man een tijdrovende behandeling geeft, waardoor de oude weer prettiger kan deelnemen aan de samenleving, tijdens die behandeling beseffen dat de man en zijn leeftijdgenoten, aan wie hij nu zo veel tijd en aandacht moet besteden, in hun werkzame leven veertig jaar belasting en premies afdroegen, waardoor hij destijds onder meer in staat werd gesteld om medicijnen te gaan studeren.
Mensen kunnen veel betekenen voor een ander. Neem alleen maar de vrijwillige brandweer of de vrijwilligers in de zorg. Daar kan - egocentrisch ñ in besloten liggen: ik wil vrijwilliger zijn en doe dat voor mezelf. Ik doe dat voor een goed gevoel.
In hoeverre doe ik die handelingen voor een ander? Wacht eens, die ander mag toch onbekommerd van mijn inzet profiteren. Ik kan mijn sociale functie verdubbelen door het niet alleen voor mijn eigen goede gevoel te doen, ik kan ook inzien dat degene bij wie ik een brand blus of degene wiens bed ik verschoon en met zorg omring letterlijk en figuurlijk uit de brand zijn, een beter leven hebben en daardoor weer positiever tegenover de samenleving staan.
Door de sterke individualisering die wij de afgelopen jaren gehad hebben, is er een tekort aan vrijwilligers ontstaan. Maar het Wij-gevoel zal weer opkomen voor mantelzorg, buurzorg en vriendenzorg. Vraag is er genoeg vanuit de samenleving.
Het mooie is, dat als je je bewust wordt van de Wij-achtergronden er meer begrip, warmte en eerbied voor de samenleving postvat.
Verdiep je gerust in de ander, een mens is vaak interessanter dan hij op het eerste gezicht lijkt.

Rob Bouber

 

 

Home
Welkom
Hypnotherapie
Reiki
NLP
RET
Kinderen
Hyperventilatie
Hooggevoeligheid
Depressiviteit
Cursussen en Workshops
Tips en Tools
Column
Agenda
Contact